Dario

Srpska pravoslavna crkva i vjernici sutra obilježavaju Časne verige, dan u znak sjećanja na Svetog Petra, apostola okovanog u verige po naredbi cara Iroda.

Po smrti Isusa Hrista i vaznesenja počinje proganjanje hrišćana koje je trajalo više od 300 godina. Carev namesnik Irod, upravnik Galileje, pogubio je Jakova, brata Jovanovog i, na podsticanje Jevreja, zapovjedi da uhvate Petra i bace ga u tamnicu.

Petar je u tamnici spavao okovan između dva vojnika, i noć pred izvođenje na sud, zasvijetli se cijela tamnica i anđeo kucnu Petru po rebrima, probudi ga pa mu reče: "Ustani, obuj se i opaši se, pa hajde sa mnom".

Petar ustade, a okovi mu spadoše s nogu pa pođe s anđelom. Vojnici su spavali kao mrtvi, pa anđeo provede Petra pored straže, a kad su došli do gvozdene gradske kapije, ona se sama otvori i tako se Petar oslobodi zatvora, i vjerovatne smrti. Verige koje su spale sa Petra hrišćani su sačuvali koliko zbog uspomena na Svetog Petra, toliko zbog njihove iscjeliteljske moći. Priča se, da su se mnogi bolesnici izliječili samo dodirnuvši verige (kao i ubrus apostola Pavla kojim su ga brisali dok je bio mučen).

Patrijarh jerusalimski, sveti Juvenal, dao je te verige na dar carici Evdokiji, prognanoj ženi cara Teodosija Mlađeg. Carica ih je prepolovila, pa jednu polovinu poslala Crkvi Svetih apostola u Carigrad, a drugu polovinu dala svojoj kćeri Evdoksiji, ženi Valentinovoj u Rim. Evdoksija je sazidala Crkvu Svetog Petra i položila u nju ove verige, zajedno sa onim u koje je Sveti Petar, pred svoju smrt, bio okovan od opakog cara Nerona.

Narodna vjerovanja i običaji

Po narodnom vjerovanju od Verižnica (Časnih Veriga) nastaje blaže vrijeme, jer Bog usijanim verigama počinje da zagrijeva zemlju. U mnogim mjestima, Verige se smatraju za veliki praznik. Kosovsko stanovništvo praznuje Verižnjake zbog kuge, u nekim selima zbog stoke, a stočari ih praznuju zbog stoke. Ko nosi odjelo šiveno na Časne Verige, vjeruje se da će poginuti od groma.

Te verige čuvahu hrišćani koliko zbog uspomene na velikog apostola, toliko i zbog njihove celebne moći, jer se mnogi bolesnici izlečiše dodirom o njih.

U prošlosti su poganski narodi vjerovali da duhovi žive u drveću, a da kucanjem po drvetu ljudi mogu zatražiti pomoć dobrih duhova ili otjerati zle.

U mnogim kulturama uobičajeno je praznovjerje da ljudi kucaju o drvo da bi prizvali sreću ili odbili nesreću. Ipak, dok je izraz "kucati o drvo" poznat od 19. vijeka, čini se da nema univerzalnog dogovora o tome kako je nastao.

Još jedna teorija jeste da su ljudi kucali o drvo da bi izbjegli zle duhove ili ih spriječili da slušaju kad su se hvalili zbog svoje sreće, čime se sprečavao preokret njihove sreće u nesreću.

U prošlosti su paganski narodi vjerovali da duhovi žive u drveću, a da kucanjem po drvetu ljudi mogu zatražiti pomoć dobrih duhova ili da će tom gestom otjerati zle duhove.

Neki istoričari i istraživači smatraju da je kucanje o drvo noviji fenomen. U svojoj knjizi "Zov igrališta" (The Lore of the Playground) britanski folklorista Stiv Roud (Steve) prati istorijski razvoj dječije igre iz 19. Vijeka pod nazivom "Tiggy Touchwood", vrstu igre u kojoj su igrači imuni od toga da su uhvaćeni kad god dodirnu komad drva poput vrata ili stabla.

"Budući da je igra bila zamišljena da pruži "zaštitu" igračima, gotovo je sigurno da je ona izvor savremene praznovjerne prakse kucanja o drvo", objašnjava Roud.

Izvor:Nezavisne